Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku i spełnia łącznie następujące warunki:

1. posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;
2. posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
3. posiada potwierdzoną znajomość języka polskiego.

Przepisy prawa wymagają do celów udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, aby dochody uzyskiwane przez cudzoziemca spełniały kryterium legalności (co znaczy, że nie mogą być uzyskiwane niezgodnie z prawem), stabilności i regularności (zatem powinny wskazywać na pewną trwałość i ciągłość ich uzyskiwania) oraz by wystarczały do pokrycia kosztów utrzymania cudzoziemca i osób pozostających na jego utrzymaniu (zatem by przewyższały próg uprawniający do uzyskania świadczeń socjalnych z pomocy społecznej).

Chodzi tu zatem o względną stabilność dochodu, która jest badana w dłuższej perspektywie czasowej (2 lata – w przypadku pracowników wysokokwalifikowanych lub 3 lat poprzedzających złożenie wniosku – w przypadku pozostałych cudzoziemców). Taka analiza dochodu przeszłego pozwala na ustalenie czy cudzoziemiec będzie uzyskiwał dochód w przyszłości i nie będzie stanowił obciążenia dla budżetu państwa. Przy czym niewielkie wahania dochodu nie muszą przesądzać o przyjęciu negatywnej oceny, co do możliwości uzyskiwania wymaganych dochodów w przyszłości.

Znajomość języka polskiego, potwierdza się jednym z następujących dokumentów:

1) poświadczeniem znajomości języka polskiego na poziomie biegłości językowej co najmniej B1;

2) świadectwem ukończenia w Rzeczypospolitej Polskiej szkoły w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737, z późn. zm.) z wykładowym językiem polskim, z wyłączeniem świadectwa ukończenia szkoły policealnej, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. f tej ustawy, lub dyplomem ukończenia studiów w Rzeczypospolitej Polskiej z wykładowym językiem polskim;

3) świadectwem ukończenia szkoły z wykładowym językiem polskim za granicą, odpowiadającej szkole w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, z wyłączeniem szkoły policealnej, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. f tej ustawy, lub dyplomem ukończenia studiów z wykładowym językiem polskim w uczelni za granicą, odpowiadającej uczelni w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Uznawane są następujące poświadczenia znajomości języka polskiego na poziomie biegłości językowej co najmniej B1:

1) certyfikat znajomości języka polskiego, o którym mowa w art. 11a ust. 2 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2021 r. poz. 672);

2) certyfikaty następujących instytucji:

a) European Consortium for the Certificate of Attainment in Modern Languages (ECL),

b) telc GmbH, WBT Weiterbildungs-Testsysteme GmbH (TELC);

3) zaświadczenie potwierdzające znajomość języka polskiego zgodnie z Europejskim Systemem Opisu Kształcenia Językowego Rady Europy wydane przez uczelnię:

a) zatwierdzoną przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych na potrzeby przyjmowania cudzoziemców w celu podjęcia lub kontynuacji studiów zgodnie z art. 144 ust. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2023 r. poz. 519, 185 i 547), zwanej dalej "ustawą", albo

b) niepodlegającą obowiązkowi zatwierdzenia zgodnie z art. 144 ust. 5 ustawy i w stosunku do której nie została wydana decyzja o zakazie przyjmowania cudzoziemców, o której mowa w art. 144a ust. 1 ustawy

- po zaliczeniu zajęć z języka polskiego jako obcego albo ukończeniu innej formy kształcenia w zakresie języka polskiego jako obcego;

4) świadectwo nabycia uprawnień do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego wydane przez Ministra Sprawiedliwości według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1326) albo zaświadczenie potwierdzające wpis na listę tłumaczy przysięgłych.

Tak, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE należy przedstawić dokument potwierdzający posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Potwierdzisz, że posiadasz tytuł prawny do lokalu, jeśli przedstawisz dokument, z którego wynikać będzie twoje prawo do dysponowania lokalem. Samo potwierdzenie zameldowania lub oświadczenie właściciela lokalu o zapewnieniu ci miejsca zamieszkania w tym lokalu nie jest wystarczające.

Udokumentujesz, że posiadasz tytuł prawny do lokalu, jeśli przedstawisz akt notarialny potwierdzający własność lokalu, umowę najmu lokalu, w której zostaną wskazane warunki i okres najmu, umowę użyczenia – jeśli osoba użyczająca ci lokalu jest twoim małżonkiem, twoim wstępnym (rodzic, dziadek/babcia, pradziadek/prababcia, także teść/teściowa) lub zstępnym, o ile wykażesz więzy pokrewieństwa np. poprzez przedstawienie aktów stanu cywilnego.

Pamiętaj, że tytuł prawny do lokalu, w którym będziesz przebywać, jest niezbędnym załącznikiem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, a jego nieprzedstawienie w chwili składania wniosku lub na wezwanie organu w oznaczonym terminie spowoduje, że postępowanie nie będzie prowadzone (tj. wojewoda odmówi jego wszczęcia).

Przepisy nie przewidują ograniczeń, co do możliwości ubiegania się o udzielenie tego zezwolenia przez małoletnich cudzoziemców lub udzielenia im takiego zezwolenia.

Trzeba jednak pamiętać, że ustawa przewiduje, że do 5-letniego okresu legalnego i nieprzerwanego pobytu w Polsce nie wlicza się okresu pobytu w celu pobierania nauki. Jeśli zatem głównym i jedynym celem pobytu małoletniego w Polsce byłoby pobieranie nauki (np. przebywał w internacie, a rodzice zamieszkiwali za granicą) wówczas okres pobytu związany z realizacją tego celu nie zostanie przez organ zaliczony.

Przepisy dopuszczają możliwość wyjazdu z Polski w dowolnym celu na maksymalny okres 6 miesięcy. Łączny czas spędzony poza Polską w okresie 5-lat nie może natomiast przekroczyć 10 miesięcy. Ustawa przewiduje preferencyjne traktowanie pod tym względem pracowników wysoko wykwalifikowanych. Posiadacze zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji oraz zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej posiadacza Niebieskiej Karty UE (Niebieska Karta UE), mogą przebywać w tym okresie 5-letnim jednorazowo poza Polską do 12 miesięcy a łącznie przebywać poza Polską na nie dłużej niż przez 18 miesięcy.

Zwróć także uwagę, że nawet jeśli przebywałeś poza Polską, ale wynikało to z tego, że:

• wykonywałeś obowiązki służbowe lub świadczyłeś pracę na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się w Polsce, lub towarzyszyłeś (jako małżonek lub małoletnie dziecko) takiemu cudzoziemcowi
• wymagała tego od ciebie twoja szczególna sytuacja osobista (np. leczenie, które nie mogło być realizowane w Polsce), a przerwa nie trwała dłużej niż 6 miesięcy
• odbywałeś praktyki lub uczestniczyłeś w zajęciach, przewidzianych w toku studiów na polskiej uczelni,

– wówczas ta przerwa w pobycie i tak zostanie uwzględniona przy obliczaniu pobytu w Polsce (pobyt w tym czasie poza Polską będzie traktowany tak, jak gdybyś przebywał wtedy w Polsce).

Nie, do 5-letniego okresu pobytu w Polsce uprawniającego do uzyskania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE nie zalicza się pobytu cudzoziemca:

• będącego pracownikiem delegowanym przez usługodawcę w celu transgranicznego świadczenia usług lub będącego usługodawcą świadczącym usługi transgraniczne;
• przebywającego na terytorium Polski na podstawie wizy Schengen wydanej w celu przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe;
• w okresie jego nauki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
• który został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego wyjazdu określony w decyzji w tej sprawie, także w przypadku przedłużenia tego terminu;
• który jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po zakończonym postępowaniu w sprawie legalizacji pobytu w Polsce;
• będącego członkiem misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa obcego lub inną osobą zrównaną z nimi na podstawie ustaw, umów międzynarodowych lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych;
• na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, zezwolenia celu mobilności długoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu;
• w toku postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej, w przypadku gdy postępowanie to zakończyło się odmową nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej;
• na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.

Tak, posiadanie zezwolenia na pobyt stały nie uniemożliwia ubiegania się o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Opłata skarbowa za udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE wynosi 640 zł.

Opłatę skarbową należy uiścić z góry pod rygorem zwrotu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Opłatę skarbową należy uiścić na rachunek bankowy lub w kasie organu podatkowego, jakim jest prezydent miasta właściwy ze względu na siedzibę wojewody, do którego składany jest wniosek.